Fomos ficando sós...

quarta-feira, 6 de março de 2013

Despois de dez mil outonos, cen mil outonos.
Non terás outro premio que o premio inútil
da inmortalidade.


(Tu Fu)
Publicada por naufraxios à(s) 21:53
Enviar a mensagem por emailDê a sua opinião!Partilhar no XPartilhar no FacebookPartilhar no Pinterest

Sem comentários:

Enviar um comentário

Mensagem mais recente Mensagem antiga Página inicial
Subscrever: Enviar feedback (Atom)

Arquivo do blogue

  • ►  2014 (5)
    • ►  março (5)
  • ▼  2013 (16)
    • ►  novembro (1)
    • ►  abril (2)
    • ▼  março (13)
      • Eternidades
      • O meu andar ten un aquel de traxedia e carrexo...
      • Escoito de novo (non sei por qué carallo non podo ...
      • Se quixeses illar a soidade pra estudala a fondote...
      • Desfanse os horizontes.Igual que cando escorre o s...
      • Engánaste outra vez. "Toda dor prolongadaé un insu...
      • Dixéronme que non había limitacións,que era permit...
      • Non teño tempo pra quererte, síntoo,nada máis que ...
      • aporeticidade
      • Camiñas arredor sen dar pasos,en perfecto movement...
      • Despois de dez mil outonos, cen mil outonos.Non te...
      • No espello interior revélase de novo o que nunca...
      • Podería cuspir tódalas pestes que teño atrancadasn...

Acerca de mim

naufraxios
Ver o meu perfil completo
Tema Viagens. Com tecnologia do Blogger.