O meu andar ten un aquel de traxedia

e carrexo aínda días de inverno. Inverno.

Sabes o que iso significa. Xeada e distancia.

As mans baleiras ofrecéndoche todo,

o silencio máis absoluto berrando por ti.

Nunca souben por onde se colle

pra ir a ningures. Mantéñome inmóbil

nos cruces e xiro sen parar nas rotondas.

Non hai saída. Podo ser traizoada mil veces

polos meus desexos. Podo fuxir coas palabras 

que non oíches e petar nunha porta de aire

imaxinando que é a túa. E que abres.

A tinta racha a brancura do papel

e nunca tiven máis. A non-dirección.

Non durmo e ninguén sabe que fundiría

todo o metal do mundo pra fundarmos

unha estación que nos guste. Unha nova.

A miña mente idea catástrofes contigo

e xa non me podo permitir fuxir. Estou aquí.