Dixéronme que non había limitacións,
que era permitido soñar todo canto se quixese
sempre que se remitise só a iso. Só a soñar.
Non falaban, pero sabían tan ben coma min
que non hai vida máis alá do concreto
e que a liberdade non entende de moldes.
Se despegase o meu corpo deste mundo
e consumise o que queda de aire nun só segundo
fuxiría das cadeas do tanxible.
Pero NON. 

Hai xa algún tempo que non sei nada
e non me importa.
Xa ninguén quere saber a verdade dos feitos
porque todos se constrúen a base de mentiras.
É tarde pra retroceder. Non podo. A insolencia
empúrrame cara a febre das estrelas
e se ardo, 

ardín.